Öfke tıpkı üzüntü, mutluluk, sevinç, heyecan gibi bir duygudur ve bu duygulardan hiçbir farkı yoktur. Nasıl bunların hepsi duygu kavramıyla ifade ediliyor; ortaya çıkış farklılıkları onları birbirinden ayırıyorsa, öfkeyi de tezahür ediş biçimi diğer duygulardan ayırır. Onun ayırıcı özelliği muhatap üzerindeki korkutucu etkisidir. Çünkü, öfke duygusunun hem ait olan kişiye; hem de çevresine yansımaları olumsuzdur. Bu olumsuzu kabullenmek ise oldukça zordur. Bu nedenle bu duygunun tesirinde kalıp onu sık sık dışa vuranlar toplumda sahip olduğu sevgiden değer yitiren karakterlerdir. Bu tip insanların iç dünyalarında yaşatıp büyüttükleri bu duygunun izlerini onların biyolojik yapısındaki yerleşik şekillerinde de izlemek mümkündür. "Çatık kaş, gülmeyen yüz, asık surat kontrolsüz konuşma… vb."

           Öfke duygusunun ortaya çıkış sebepleri çeşitlidir: Karşılanamayan temel ihtiyaçlar, aşağılanma, başarının takdir edilmemesi, beklentilerin gerçekleşmemesi, tahamülsüzlük… vb.

              Bu duygunun ortaya çıkması değil; bundan sonraki seyri önemlidir. Ortaya çıktığı andan itibaren kontrol edilebilir öfke sorun çıkarmayacaktır. Ancak; kontrol edilemeyen öfke sizi istediği gibi yönlendirecek ve sürükleyecektir. "Öfke şeytandandır. Şeytan ateşten yaratılmıştır. Öyleyse öfkelendiğinizde abdest alınız ve oturunuz." diyerek bizi uyaran sese kulak vermeliyiz diye düşünüyorum.Dizgine gelmeyen bu duygular mutlaka dizgin ister.